Без рубрики

Трёхдневное путешествие


Я очень сильно волновалась перед тем как отправиться в это трехдневное путешествие, было очень много ожиданий. Я не знала, каково это- поехать со своими знакомыми людьми в путешествие, для меня это было в новинку. Пару дней назад до путешествия как будто счастливой случайности я говорила о том, как хочу поехать в путешествие со школьными друзьями, и вот это маленькое чудо произошло. 

Начали наш путь мы утром 12 числа, собрав все вещи мы направились в путь, во время пути мы остановились в паре мест для того, чтобы подкрепиться, а еще мы остановились у монастыря Лори, мне очень понравилось, какие там были виды, было очень красиво, я была в восторге. Во время дороги я в основном молчала и слушала музыку, ибо не очень хотела с кем-то общаться, тогда я была незнакома со многими, кто ехал со мной, а мои друзья были явно уставшими на то время. 

После этого мы поехали обратно домой, сели у костра, но из-за плохой погоды не получилось просидеть у него так же долго, как в первый день, мы все были немного огорчены, но все же приняли решение пойти потанцевать дома, ну а после поиграть в игры и послушать лёгкий джаз и рок. 

Начали наш путь мы утром 12 числа, собрав все вещи мы направились в путь, во время пути мы остановились на пару мест для того чтобы подкрепиться, а еще мы остановились у Лори Монастыря, мне очень понравились какие там были виды, было очень красиво я была в восторге. Во время дороги я в основном молчала и слушала музыку ибо не очень хотела с кем-то общаться, тогда я была не знакома с многими кто ехал со мной, а мои друзья были явно уставшими на то время.

Небо у Лори Монастыря

После того, как мы доехали до деревни Гюлагарак, мы устроились в одном маленьком домике, где было пара комнат, из которых одну заняли мы с моими подругами. Вид у нашего дома был очень красивым, рядом было что-то типа маленького озера, у которого очень уютная и хорошая атмосфера, мы с друзьями часто собирались около него, когда просто хотели подышать свежим воздухом, и в первый день мы даже встретили закат у этого озера, когда шли за продуктами в магазин. 

По обратном из магазина пути мы еще сорвали несколько веточек с ивы, а еще сделали маленький марафон бега. 

Вернувшись домой, мы поели, было вкусно и приятно проводить время в той компании за столом, когда тебя окружают очень светлые и добрые люди. 

После ужина мы все собрались у костра, я впервые была у костра, так что я восхищалась тем красивым огнем, который пылал из костра, иногда даже дотрагиваясь до ног. Царила очень уютная атмосфера, особенно когда учительница Нелли вместе учительницей Джули начали петь армянские народные песни. Их было очень приятно слушать, особенно интересно было то, как учительница Нелли придавала свой особый характер песне. 

На следующий день мы поехали на фестиваль праздника «трндез», это была основная причина того, почему мы все собрались в это трехдневное путешествие. Перед тем, как мы поехали на фестиваль, утром мы тщательно работали над своим выступлением. А когда приехали, с волнением спели 2 наши песни, которые планировали, ну а после нашему выступлению помешала другая музыка. После этого мы сели жарить картошку, а некоторые пошли танцевать, лично я осталась у готовки, хоть и очень хотела присоединиться к танцам. 

После этого мы поехали обратно домой, сели у костра, но из-за плохой погоды не получилось просидеть у него так же долго, как в первый день, мы все были немного огорчены, но все же приняли решение пойти потанцевать дома, ну а после поиграть в игры и послушать лёгкий джаз и рок. 

Наутро мы уже все собирались для того, чтобы завершить наше путешествие, было немного грустно, ибо даже за эти три дня я очень привязалась к тому месту и было очень грустно покидать эти виды. Я познакомилась с очень многими интересными людьми и была очень рада, что поехала в это путешествие. 

В целом мне очень понравилось, очень теплые и хорошие воспоминания остались от этого путешествия. Я особо впечатлена этим, ибо была в такой очень милой и хорошей компании в первый раз. Я надеюсь, что в будущем будет так же хорошо. 

Без рубрики·Գրականություն

Հովհաննես Թումանյան

Վերլուծություն

Պոեմը պատմում է Լոռվա հովիվ Սաքոի մասին, ում Թումանյանը ներկայացնում է՝ աժդահա, հսկա, անվախ չոբանի տեսքով: Քանի որ նա հովիվ էր՝ իր «տուն տեղը» Լոռվա բնությունն էր, ձորերը, ժայռերը, որոնք դեմ հանդիման անթարթ միմյանց էին նայում հանդարտ: Եվ մի երեկո իր օգնականը գնացել էր գյուղ, և Սաքոն միայնակ էր մնացել: Լոռվա թարմ օդն ու մենակությունը սկսեցին վատ աազդել Սաքոի վրա, երբ սկսեց տատիկի պատմածները տեսիլքների վերածելով դարձնել իրականություն: Եվ հենց այս պատճառով էլ նա սկսեց խելագարվել: Լոռեցի Սաքոն հիմնված է իրական դեպքերի վրա, և գլխավոր հերոսը համարվում է Հովհաննես Թումանյանի ծանոթներից:

Թումանյանը լինելով Լոռեցի՝ սքանչելի ու հոյակապ կերպով է նկարագրում Լոռվա բնությունը, մոտդ առաջանում է ցանկություն հենց այնտեղ լինելու, զգալու այն ինչ զգացել է Թումանյանը նկարագրելով իր հայրենի բնությունը.Էն Լոռու ձորն է, ուր հանդիպակաց

Ժայռերը՝ խորունկ նոթերը կիտած՝

Դեմ ու դեմ կանգնած, համառ ու անթարթ

Հայացքով իրար նայում են հանդարտ։

Ինչ-որ առումով պոեմը նման է կոմեդիայի, երբեմն էլ ողբերգության… Կարելի է ասել այն տրագիկ կոմեդիա է…

Սկզբում զարմանում ես, հետո ծիծաղում նրա վրա, որ Լոռեցի Սաքոն սեփական մտքերի պատճառով ինքն իրեն հասցնում է խելագարության: Մի կողմից էլ արդեն ավելի խորը նայելով հասկանում ենք, թե ինչի կարող է մարդ ինքն իրեն հասցնել իր սեփական մտքերով, տվյալ դեպքում անգամ երևակայութան պատճառով: Եվ, որ կյանքդ տեսիլքների պատճառով կարող է մի քանի րոպեում փոխվել..

Սա ինձ համար տրագիկ կոմեդիա է, «Ահա թե ինչի կյանքում կարելի է հասնել մենակության պատճառով, սեփական մտքերի, գոյություն չունեցող երևույթների պատճառով»…

Без рубрики·Հայոց պատմ․

Պատմություն

1. Ներկայացրե՛ք Հայաստանի հարաբերությունները հարևան երկրների հետ 1918 – 1920թթ.:

Հայ ­- վրացական հարաբերություններ

ՀՀ արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղություններից մեկը բարիդրացիական հարաբերությունների
հաստատումն էր անմիջական հարևանների հետ։ Հայաստանի
հարևաններն էին Թուրքիան, Վրաստանը, Ադրբեջանը և Պարսկաստանը։
Նրանց հետ կանոնավոր հարաբերությունների հաստատումը հարթ
չընթացավ, որովհետև իրար միջև կային ազգային, տարածքայինսահմանային
լուրջ վեճեր։ Միակ երկիրը Պարսկաստանն էր, որը Հայաստանի
հետ չի ունեցել որևէ լուրջ խնդիր և հանրապետության գոյության ողջ
ընթացքում պահպանել է բարեկամական հարաբերություններ։
Հայկական տարածքների նկատմամբ հավակնություններ ունեին հարևան
մյուս երեք պետությունները, այդ թվում նաև Վրաստանի Հանրապետությունը։
Պատմությունից մենք գիտենք, որ հայ և վրաց ժողովուրդների միջև
գոյություն է ունեցել դարավոր բարեկամություն։ Նրանք շատ անգամ
համատեղ պայքարել են օտար նվաճողների դեմ։ Սակայն 1918թ. Վրաստանի
և Հայաստանի անկախության հռչակումից հետո տարածքային – սահմանային
վեճ ծագեց նրանց միջև, որի պատճառը դեռևս ցարիզմի ժամանակներում
կատարված վարչատարածքային անարդար բաժանումն էր։ Հայկական երկու
գավառներ՝ Լոռին ու Ախալքալաքը մտցվել էին Թիֆլիսի նահանգի մեջ։
Նորահռչակ Վրաստանի Հանրապետությունը ամեն կերպ ձգտում էր իր սահմանների
մեջ ներառել հայաբնակ այդ գավառները։ Հայաստանի կառավարությունը
ջանում էր հարցը լուծել բանակցությունների միջոցով։ Սակայն
սահմանային այդ վեճը 1918թ. դեկտեմբերին վերաճեց հայ – վրացական զինված
ընդհարման՝ պատերազմի։ Երբ վրաց իշխանությունները սկսեցին
բռնություններ գործադրել տեղի հայության նկատմամբ, հայկական զորամասերը
մտան Լոռի, հաղթանակ տարան վրացիների նկատմամբ և իրենց
հսկողության տակ առան գավառամասը։ Հալածանքի ու հետապնդումների
ենթարկվեցին Վրաստանում ապրող հայերը։ Փակվեցին ճանապարհները։
Բարեբախտաբար պատերազմը կարճ տևեց՝ շուրջ երեք շաբաթ:
Խնդրին միջամտեցին Անտանտի՝ Անգլիայի և Ֆրանսիայի զինվորական
ներկայացուցիչները։ 1919թ. հունվարին կողմերի միջև կայացվեց համաձայնություն։
Լոռին հայտարարվեց «չեզոք գոտի»։ Կարճ ժամանակամիջոցում բարելավվեցին
հայ-վրացական հարաբերությունները։ Վերաբացվեցին հաղորդակցության
ուղիները։
Հայ-վրացական վիճելի տարածքային խնդիրը վերջնականորեն լուծվեց
նրանով, որ 1921թ. Ախալքալաքի գավառը կցվեց Վրաստանին, իսկ Լոռին
միացվեց Հայաստանին։

Հայ – ադրբեջանական հարաբերություններ

Հայ – ադրբեջանական հարաբերությունները պատմական և քաղաքական պատճառներով այժմ գտնվում են լարված վիճակում։ Երկրների միջև պաշտոնական դիվանագիտական հարաբերություններ այժմ հաստատված չեն։ Հարևան երկրների պաշտոնական հարաբերություններ ունեին 1918 – 1921 թվականներին, երբ կարճատև անկախություն ստացան Ռուսական կայսրությունից, որի արդյունքում ձևավորվեցին Հայաստանի Դեմոկրատական Հանրապետությունը և Ադրբեջանի Դեմոկրատական Հանրապետությունը։ Այդ հարաբերությունները գոյություն ունեին սկսած 1917 թվականի Ռուսական հեղափոխությունից մինչև Անդրկովկասի գրավումը և օկուպացումը Ռուսական կայսրության ժառանգորդ Խորհրդային Միության կողմից։ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև տեղի ունեցած երկու պատերազմների արդյունքում՝ 1918 – 1921 թթ. և 1988 – 1994 թթ., երկկողմ հարաբերությունները, ավելի ճիշտ ասած հարաբերությունների բացակայությունը, վերջնականապես ձևավորվել են Արցախյան հակամարտության ընթացքում։ Այժմ երկրների միջև չկան որևէ դիվանագիտական հարաբերություններ։

2. Ո՞րն էր Հայաստանի առաջին հանրապետության արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունը:

1918թ. հունիսի 4 -ին Բաթումիի հաշտության պայմանագիրը կնքելուց հետո Հայաստանի Հանրապետությունը հայտնվել էր ծանր դրության մեջ։ 1918թ. ամռանը Հայաստանի պատվիրակությունը փորձ արեց բանակցել Քառյակ միության երկրների հետ՝ Բաթումի պայմանագիրը փոքր-ինչ մեղմելու նպատակով, բայց արդյունքի չհասավ։ Գերմանիան և Թուրքիան նույնիսկ մրցակցում էին իրար հետ, թե տարածաշրջանում ով ավելի մեծ ազդեցություն կնվաճի։ Հայաստանը իրավունք չուներ հարաբերվելու այլ պետությունների և հատկապես Անտանտի երկրների ու Ռուսաստանի հետ։ Այս վիճակը շարունակվեց մինչև 1918թ. վերջերը՝ Առաջին աշխարհամարտի ավարտը։ Անտանտը հաղթեց Քառյակ դաշինքին։ Պարտված Գերմանիան և Թուրքիան իրենց զորքերը դուրս բերեցին Անդրկովկասից։ Դրա շնորհիվ Հայաստանի Հանրապետության տարածքը ընդարձակվեց՝ հասնելով մինչև 70 հազար քառ. կմ -ի: Այժմ արդեն տարածաշրջանում ազդեցիկ դիրք գրավեց Անտանտի երկրներից Անգլիան։ Աշխարհամարտի ավարտից հետո Հայաստանի արտաքին քաղաքական վիճակը փոքր-ինչ բարելավվեց, և նա սկսեց ավելի ակտիվ արտաքին քաղաքականություն վարել։

3. Ծանոթացե՛ք Սևրի պայմանագրին վերաբերող փաստաթղթերը և ներկայացրե՛ք ձեր տեսակետը պայմանագրի մասին:

Սևրի հաշտության պայմանագիրը ստորագրվել է 1920թ. օգոստոսի 10 -ին Սևրում ( Փարիզի մոտ ), Թուրքիայի սուլթանական կառավարության և 1914 – 1918թթ. Առաջին համաշխարհային պատերազմում հաղթած դաշնակից պետությունների ( Մեծ Բրիտանիա, Ֆրանսիա, Իտալիա, Ճապոնիա, Բելգիա, Հունաստան, Լեհաստան, Պորտուգալիա, Ռումինիա, Հայաստան, Չեխոսլովակիա, Սերբերի, խորվաթների և սլովենների թագավորություն, Հեջազ ) միջև։ Հայաստանի հանրապետության անունից պայմանագիրը ստորագրել է Ավետիս Ահարոնյանը։ Նա և արևմտահայության ներկայացուցիչ Ազգային պատվիրակության ղեկավար Պողոս Նուբարը գլխավոր դաշնակից պետությունների հետ կնքել են լրացուցիչ պայմանագիր՝ ազգային փոքրամասնությունների իրավունքերի, դիվանագիտական և առևտրական հարաբերությունների վերաբերյալ։ Միջազգային իրավունքի տեսակետից Հայաստանի Հանրապետությունը, որպես պայմանագրի մասնակից, դե յուրե ճանաչվում էր պայմանագիր ստորագրած մյուս բոլոր պետությունների կողմից։

Без рубрики

Анна Ахматова

Շողակաթ -տեսանյութ

Դահլիճ, բեմահարթակ, երաժշտություն (դաշնամուր)
Էկրանին՝ տեսանյութ
⦁ Մուտք – Ամալյա Զաքարյան (Մարդիկ, ովքեր․․․․)
⦁ Արինա Հովսեփյան (Ես սովորել եմ ապրել իմաստուն….)
⦁ Լիզա Ծատուրյան (Անկասկած, ցանկացած․․․․)
⦁ Անի Խաչատրյան (Մի սիրո պատմություն)
⦁ Իռեն Ավետիսյան (Երաժշտական դադար — կիթառ)
⦁ Աննա Խաչատրյան (Ախմատովայի հանդեպ)
⦁ Արմինե Կարտիկյան (Невозвратимое)
⦁ Ամալյա Զաքարյան (Անդարձություն)
⦁ Լիզա Ծատուրյան (Ժամանակի զոհ դարձած Չարենցը․․․)
⦁ Անի Խեչոյան (Չարենցն այդ ժողովածուն․․․․)
⦁ Մարգարիտա Պետրոսյան (Չարենց – ռուս․)
⦁ Քնարիկ Հակոբյան (Հայրենիքում)
⦁ Լիլիթ Հարությունյան (Газелла моей матери)
⦁ Անի Հարությունյան (Մորս համար գազել)
⦁ Էլիզա Այվազյան (Մեր լեզուն․․․)
⦁ Անի Հարությունյան (Наш язык)
⦁ Քնարիկ Հակոբյան (Наш язык -շարունակում է)
⦁ Երաժշտական (Գամեր-դաշնամուր)
⦁ Արինա Հովսեփյան (Թումանյան
⦁ Մերի Մկրտչյան (Я приснюсь)
⦁ Արթուր Պետրոսյան (Երազումս մի մաքի)
⦁ Գոհար Պետրոսյան (Шумно та звезда)
⦁ Արթուր Պետրոսյան (Շառաչելով մի վառ աստղիկ)
⦁ Արմինե Կարտիկյան (Романс)
⦁ Աբրահամ Նահապետյան (А там пастухи)
⦁ Աննա Խաչատրյան (Для финала)
⦁ Արթուր Պետրոսյան (Սա հասարակ է․․․․)
⦁ Ամալյա Զաքարյան (Это просто, это ясно․․․)

1․ Ախմատովա – կերպարային Ամալյա Զաքարյան

-Մարդիկ, ովքեր ինձ չեն հարգում, չեն այցելում ինձ, քանի որ նրանց համար հետաքրքիր չեմ: Իսկ մարդիկ, ովքեր հարգում են ինձ, չեն այցելում հարգանքից դրդված՝ կարծելով, թե կանհանգստացնեն:
Սարսափելի է խոստովանել, բայց մարդիկ տեսնում են միայն այն, ինչ ուզում են տեսնել և լսում են միայն այն, ինչ ուզում են լսել: Այս աշխարհում մարդկային բնույթը 90 տոկոսով կառչած է սարսափելի բամբասանքներից, կեղծ հեղինակություններից, սրբորեն պահպանվող ասեկոսեներից: Նրանց, ովքեր ինձ հետ համաձայն չեն, ես միայն կխնդրեմ հիշել այն, ինչ նրանց վիճակվել է լսել հենց իրենց մասին: Դավաճանությունը կարելի է ներել, վիրավորանքը՝ երբեք: Ես եղել եմ և մեծ փառքի մեջ, և ճաշակել եմ մեծագույն անփառունակությունը, ու համոզվել եմ, որ ըստ էության դրանք միևնույն բանն են: Երկրային փառքը ծխի պես է:
Շարունակում է՝ քայլելով․
Я научилась просто, мудро жить…
Я научилась просто, мудро жить,
Смотреть на небо и молиться Богу,
И долго перед вечером бродить,
Чтоб утомить ненужную тревогу.
Когда шуршат в овраге лопухи
И никнет гроздь рябины желто-красной,
Слагаю я веселые стихи
О жизни тленной, тленной и прекрасной.
Я возвращаюсь. Лижет мне ладонь
Пушистый кот, мурлыкает умильней,
И яркий загорается огонь
На башенке озерной лесопильни.
Лишь изредка прорезывает тишь
Крик аиста, слетевшего на крышу.
И если в дверь мою ты постучишь,
Мне кажется, я даже не услышу.


2․ Արինա Հովսեփյան

Ես սովորել եմ ապրել իմաստուն,

Նայել երկնքին, աղոթել Աստծուն,
Իրիկունները երկար թափառել`
Խեղդելով տագնապն իմ ոչ կարևոր:
Իսկ, երբ խշշում է հեղեղատը ձորի մեջ,
Ու արոսենու փունջն է վառվում դեղին-կարմիր,
Այդժամ գրում եմ ես ուրախ բաներ,
Կյանքի մասին անցողիկ, անցողիկ ու սիրուն:
Ես վերադարձա: Լիզում է ափն իմ
Փափկամազ կատուն ու մլավում հուզիչ,
Ու կայծկլտում են պայծառ լույսերը
Լճափի սղոցարանի աշտարակին:
Միայն լռությունն է երբեմն խախտում
Տանիքի վրայով թռչող ճիչն արագիլի:
Ու, թե հանկարծ դու իմ դուռը թակես
Ինձ կթվա՝  ես քեզ չեմ էլ լսի անգամ…

  1. Լիզա Ծատուրյան

Անկասկած, ցանկացած երկիր օտարազգիների մեջ ունի իր երկրպագուները՝ նրանք, ովքեր պահպանել են ամենաջերմ հուշերը, և նրանք, ովքեր սիրահարվել են դրան ընդմիշտ: Հայաստանը բացառություն չէ:
«Մեկ հույս պակասել է, մեկ երգ կավելանա: Պարզ է, թե ինչու էր երգը հույս հայի համար՝ դարերի ընթացքում ազատության, կորցրած և նորովի վերագտած Հայրենիքի խորհրդանիշ», այս խոսքերը ռուս բանաստեղծուհի Աննա Ախմատովան ասել է հայերի մասին։
Ի դեպ՝ Աննա Ախմատովան տանել չէր կարողանում «բանաստեղծուհի» բառը և պահանջում էր երբեք իրեն այդպես չկոչել:
Թե ինչու էր Հայաստանում երբեք չեղած ռուս մեծ բանաստեղծուհին այդքան սիրում մեր երկիրը, դժվար է հստակ ասել, սակայն դժվար չէ գուշակել: Այդ սիրո գրական դրսևորումներն եղան հայ դասականների բանաստեղծությունների նրա թարգմանությունները:
1956 թ հունիսի 24-ին ռուս գրող Օսիպ Մանդելշտամի կինըՆադեժդան, Աննա Ախմատովային մի նամակ է գրում, որն ավարտվում էր հետևյալ տողով. «Համբուրում եմ, Անուշ, կարոտում եմ, Անո՛ւշ, ա՜խ, Անո՜ւշ, Անո՜ւշ»: Այս նույն անունը բազմաթիվ անգամներ հանդիպում է նաև նրանց այլ նամակներում: Բայց ինչու՞ ռուս նշանավոր բանաստեղծուհին պիտի Անուշ կոչվեր, եթե ոչ հայկական արմատներ ուներ, ոչ էլ երբևէ եղել էր Հայաստանում: Այս գաղտնիքը մասամբ բացահայտում է նույն նամակագիրը Նադեժդա Մանդելշտամը: Ինչպես հայտնի է, 1930 թվականին Մանդելշտամ ամուսինները մի քանի ամիս հյուրընկալվել են մեր երկրում: Իսկ շատ տարիներ անց Նադեժդան իր հուշերում պիտի գրեր. «Մենք վերադարձանք Հայաստանից և առաջին հերթին անվանափոխեցինք մեր ընկերուհուն: Բոլոր նախկին անունները մեզ թվացին անհետաքրքիրԱննուշկա, Անյուտա, Աննա Անդրեևնա: Նոր անունը սերտաճեց նրա հետ, մինչև վերջին օրերը ես նրան կոչում էի այն նոր անունով, որով նա ստորագրում էր իր նամակները Անուշ: Անուշ անունը մեզ հիշեցնում էր Հայաստանը»:
Անուշ անունը շատ դուր եկավ նաև բանաստեղծուհուն: Նրան թվաց, որ հենց այդ անունն է ամբողջությամբ կարողանում արտահայտել իր ներաշխարհը:
Թումանյանական Անուշ անունը հավանաբար պատճառ է դառնում, որ նա իր ուսումնասիրություններն սկսի ամենայն հայոց բանաստեղծից: Թումանյանի կյանքն ու գործունեությունն ուսումնասիրելով` Ախմատովան իր համար բացահայտում է նաև Հայաստանի ողբերգական էջերը:
Ախմատովան հետաքրքրվեց Թումանյանով և Չարենցով, սկսեց թարգմանություններ կատարել, գրել իր բանաստեղծությունները հայ բանաստեղծների ստեղծագործությունների մոտիվներով:
Չարենցի թարգմանությունները Ախմատովայի գրչով մինչ այսօր համարվում են, եթե ոչ ամենահաջողվածները, ապա առավել հաջողվածներից: Ի դեպ, ոչ այնքան հայտնի փաստ է, որ այդ ժամանակներից իր նամակները Նադեժդա Մանդելշտամին Ախմատովան ստորագրում էր «Անուշ» անվամբ:

4․ Ախմատովա և Մոդիլիանի-Մի սիրո պատմություն Անի Խեչոյան

5․ Երաժշտական դադար — Իռեն Ավետիսյան՝ կիթառ

6․Անի Խեչոյան
Վ․ Տերյան

Ախմատովայի հանդեպ իր սիրո մասին Վահան Տերյանը խոստովանել էր այդ թարգմանությունից շատ ավելի առաջհեռավոր 1916-ին, Թումանյանի դստերը Նվարդ Թումանյանին գրած իր նամակում. «Ես սիրում եմ այդ բանաստեղծուհուն: Դու էլ սիրի՛ր նրան: Նա արժանի է սիրո` մեր եւ բոլոր արվեստասերների»:
Այս խոսքերը մի կնոջ մասին են, որը մինչեւ կյանքի վերջ նամակներում ստորագրում էր որպես Անուշ, համարում հայկական պոեզիան լավագույններից մեկն աշխարհում եւ ջերմորեն սիրում Հայաստանը:

7․ Արմինե Կարտիկյան

Невозвратимое

Расстались мы, но пыль времен
Еще щадит твой бледный лик,
И прошлым я не обольщен —
Без снов волшебных жить привык.

И взором пасмурным гляжу
я на безумье прежних дней,
Как бы за песней я слежу,
Что перестала быть моей.

Расстались, не сказав: прости!
«Зачем же в сердце этот ад?»
И наши разошлись пути,
Не можем мы идти назад.

Жить прошлым больше не хочу,
Не вспоминаю о тебе,
Как раб, оковы я влачу,
Покорный горестной судьбе.

И если зов твой зазвучит
И ты придешь ко мне опять…
Увы! — душа моя молчит,
И прежним мне уже не стать.

8․Ամալյա Զաքարյան
ԱՆԴԱՐՁՈՒԹՅՈՒՆ
Մենք բաժանված ենք: Օրերի փոշին 
Դեռ չի աղոտել քո դեմքը գունատ.
Բայց ես օտար եմ արդեն այն հուշին,
Ուր վեհ էր երազն, ու բախտը ժլատ:
 
Սառն աչքերով եմ նայում ես հեռվում
Մեռած օրերիս ցնորքին հիմա.-
Ուրիշից լսած մի երգ է թվում,
Ու թեև քաղցր է, բայց իմը չէ նա:
 
Մենք մնաս բարով չասինք իրարու,-
«Ի՞նչ կարիք իզուր տանջվել ու տանջել»:
Մեզ կյանքը նետեց միմյանցից հեռու,
Եվ մենք չուզեցինք մեկմեկու կանչել:
 
Տարիներ անցան, և հին օրերին
Նայում եմ ահա անտարբեր սրտով,
Եվ, որպես գերին հլու իր բեռին,
Տանում եմ կյանքի օրերն անվրդով:

Էլ ոչ մի կանչի ես ձայն չեմ տալիս
Ու եթե հանկարծ խոսքերըդ հնչեն,
Եթե տեսնեմ քեզ վերադառնալիս,—
Քեզ ինչպե՞ս կանչեմ.— ես այն չե՛մ, այն չե՛մ.

Վիկտոր

9․ Լիզա Ծատուրյան
 
Ժամանակի զոհ դարձած Չարենցը գրավում է Ախմատովային իր բանաստեղծական ըմբոստությամբ և ներքին ազատությամբ, միաժամանակ՝ իր ընկերներից լսել էր բազմաթիվ դրական, հիացական կարծիքներ Չարենցի մասին:
Եվ Ախմատովան սիրով սկսում է թարգմանել հայ բանաստեղծի ստեղծագործությունները: Ոչ պակաս ուրախանում է նաև Չարենցը, այդ մասին հայտնելով իր խմբագրին ուղղված նամակում. «Հարգելի Իգոր: Շատ ուրախ եմ, որ իմ ստեղծագործությունների թարգմանության մեջ ներգրավել ես Աննա Ախմատովային: Ինձ համար այդ խոշոր, ինձ վաղուց հայտնի ռուս բանաստեղծուհու թարգմանությունները մեծ ուրախություն են: Հատկապես որ դրանք կարծես շատ ճշգրիտ են: Խնդրում եմ, առիթի դեպքում փոխանցիր նրան իմ երախտագիտությունը: Ես ինքս էլ կգրեի նրան, բայց դեռ մի տեսակ անհարմար է»:

10․ Անի Խեչոյան
 
Չարենցն այդ ժողովածուն այդպես էլ չտեսավ, քանի որ այն լույս տեսավ նրա մահից քսան տարի անց միայն: Սակայն նրա բանաստեղծությունների ախմատովյան թարգմանությունը մինչ օրս մնում է անգերազանցելի: Այդ թարգմանություններից մեկը` «Մորս համար գազել» բանաստեղծությունը 1936 թ-ին, այնուամենայնիվ, լույս է տեսնում «Литературный Ленинград» շաբաթաթերթում, որի համար ստացած հոնորարը կարիքների մեջ ապրող Ախմատովան փոխանցում է «հերոսական իսպանացի ազգի մայրերին, կանանց եւ երեխաներին, որոնք քաջաբար կռվում են ընդդեմ ֆաշիզմի»: 1935-ին ձերբակալել էին նաեւ բանաստեղծուհու որդուն, եւ ավելորդ է նշել, թե որքան հոգեհարազատ էին Չարենցի տողերը նրան այդ շրջանում։

11․Մարգարիտա Պետրոսյան

Եղ․ Չարենց

“На Родине”-

Лед вершин и синие озера,
Небеса, как сны души родной,
С чистотой ребяческого взора.
Я — один; но ты была со мной.

Слушал ропот я волны озерной
И глядел в таинственную даль –
Пробуждалась с силой необорной
Вековая звездная печаль.

Звал меня на горные вершины
Кто-то громко на исходе дня,
Но уже спускалась ночь в долины,
К звездной грусти приобщив меня…
               

12․Քնարիկ Հակոբյան
Հայրենիքում
Ձյունապատ լեռներ ու կապույտ լճեր:
Երկինքներ, որպես երազներ հոգու:
Երկինքներ, որպես մանկական աչեր:
Մենակ էի ես: Ինձ հետ էիր դու:

Երբ լսում էի մրմունջը լճի
Ու նայում էի թափանցիկ հեռուն —
Զարթնում էր իմ մեջ քո սուրբ անուրջի
Կարոտը այն հին, աստղայի՜ն, անբո՜ւն:

Կանչում էր, կանչում ձյունոտ լեռներում
Մեկը կարոտի իրիկնամուտին:
Իսկ գիշերն իջնում, ծածկում էր հեռուն,
Խառնելով հոգիս աստղային մութին…


13․Լիլիթ Հարությունյան

Газелла моей матери

 
Лицо вспоминаю я, родимая мать моя,
Под сетью светлых морщин, родимая мать моя!
Сидишь перед домом ты; весенний зеленый тут
Бросает тень на тебя, родимая мать моя!
Сидишь ты молча и те печальные помнишь дни;
Они пришли и ушли, родимая мать моя!
Ты помнишь сына, давно ушедшего от тебя,
Куда он ушел тогда, родимая мать моя?
И где он живет теперь, он жив или умер давно?
В какие двери стучит, родимая мать моя?
Когда усталым он был, в любви обманутым, — в чьих
Тогда объятьях рыдал, родимая мать моя?
В раздумье печальном ты; баюкает нежный тут
Твою святую печаль, родимая мать моя!
И слезы горькие, вот, текут одна за другой
На руки, руки твои, родимая мать моя!

14․ Արթուր Պետրոսյան
Մորս համար գազել
Հիշում եմ դեմքը քո ծեր, մայր իմ անուշ ու անգին,
Լույս խորշոմներ ու գծեր, մայր իմ անուշ ու անգին:

Ահա նստած ես տան դեմ, ու կանաչած թթենին
Դեմքիդ ստվեր է գցել, մայր իմ անուշ ու անգին:
 
Նստել ես լուռ ու տխուր, հին օրերն ես հիշում այն,
Որ եկել են ու անցել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Եվ հիշում ես քո որդուն, որ հեռացել է վաղուց,-
Ո՞ւր է արդյոք հեռացել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Ո՞ւր է արդյոք հիմա նա, ո՞ղջ է արդյոք, թե մեռած,
Եվ ի՞նչ դռներ է ծեծել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Եվ երբ հոգնած է եղել, և երբ խաբվել է սիրուց —
Ո՞ւմ գրկում է հեծեծել, մայր իմ անուշ ու անգին:

Մտորում ես դու տխուր, և օրրում է թթենին
Տխրությունը քո անծիր, մայր իմ անուշ ու անգին:

Եվ արցունքներ դառնաղի ահա ընկնում են մեկ-մեկ
Քո ձեռքերի վրա ծեր, մա՜յր իմ անուշ ու անգին…
 

16․ Անի Հարությունյան
Наш язык

Дикий наш язык и непокорный,
Мужество и сила дышат в нем,
Он сияет, как маяк нагорный,
Сквозь столетий мглу живым огнем.

С древности глубокой мастерами
Был язык могучий наш граним,
То грубел он горными пластами,
То кристалл не смел сравниться с ним.

Мы затем коверкаем и душим
Тот язык, что чище родников,
Чтобы на сегодняшние души
Не осела ржавчина веков.

17․Քնարիկ Հակոբյան -շարունակում է
Ширятся душевные границы,
И не выразят, чем дышит век,
Ни Терьяна звонкие цевницы,
Ни пергаментный Нарек.

Даже сельский говор Туманяна
Нас не может в эти дни увлечь,
Но отыщем поздно или рано
Самую насыщенную речь.

ELIZA
Մեր լեզուն ճկուն է ու բարբարոս,
Առնական է, կոպիտ, բայց միևնույն պահին
Պայծառ է նա, որպես մշտաբորբոք փարոս,
Վառված հրով անշեջ դարերում հին։ —

Եվ վարպետներ, խոնարհ ու հանճարեղ,
Հղկել են այն դարեր, որպես մարմար,
Եվ փայլել է նա մերթ, ինչպես բյուրեղ,
Մերթ կոպտացել, ինչպես լեռնային քար։

Բայց միշտ պահել է նա իր կենդանի ոգին, —
Եվ եթե մենք այսօր կոտրատում ենք այն մերթ,
Այդ նրանից է, որ ուզում ենք մեր
Նոր խոհերի վրա ժանգ չչոքի։

Այդ նրանից է, որ այսօրվա ոգուն
Այլևս չի կարող լինել պատյան
Ո ՛չ Տերյանի բարբառը նվագուն,
Ո ՛չ Նարեկի մրմունջը մագաղաթյա։—

Եվ ո ՛չ անգամ Լոռու պայծառ երգիչ
Թումանյանի բարբառը գեղջկական, —
Բայց նա կգա — լեզուն այս երկաթյա բերքի
Եվ խոհերի այս խո՜ր ու երկարակամ…

18․Երաժշտական դադար —

19․Արինա Հովսեփյան

Թումանյան

 «Ոմանք, ինչպես Պաստեռնակը, նվիրվում են Վրաստանին, իսկ ես միշտ ընկերություն եմ արել Հայաստանի հետ», – իր օրագրում գրել է Աննա Ախմատովան:
Իսկ այդ ընկերության ակունքները, հնարավոր է՝ թաքնված են Թումանյանի ստեղծագործությունների հետ ծանոթության մեջ: Ախմատովան մի անգամ ասել է. «Մեկ հույս պակասել է, մեկ երգ կավելանա: Պարզ է, թե ինչու էր երգը հույս հայի համար՝ դարերի ընթացքում ազատության, կորցրած և նորովի վերագտած Հայրենիքի խորհրդանիշ»:
Սեփական ողբերգությունն արտահայտելու համար (ամուսնուն գնդակահարել էին, տղան ձերբակալված էր) նա որպես ոգեշնչում ընտրում է հենց Թումանյանի «Երազումս մի մաքի» քառյակը` վերնագրելով այն «Подражание армянскому»:
 
20․ Մերի Մկրտչյան

Подражание армянскому

Я приснюсь тебе черной овцою
На нетвердых, сухих ногах,
Подойду, заблею, завою:
«Сладко ль ужинал, падишах?
 
21․ Արթուր Պետրոսյան

Երազումս մի մաքի
Մոտս եկավ հարցմունքի.
― Աստված պահի քո որդին,
Ո՞նց էր համը իմ ձագի…

22․ Գոհար Պետրոսյան (Մարգարիտա, Քնարիկ)
Аветик Исаакян

Шумно та звезда упала
С неба на земную грудь,
Но земля в ответ молчала,
Смертью кончен звездный путь.

Я к тебе ворвался с нежной
Песней, жаркою, как кровь.
Ты нема и безмятежна,
Но… жива моя любовь.

23․ Արթուր Պետրոսյան

Շառաչելով մի վառ աստղիկ
Երկրի կրծքին վայր ընկավ.
Բայց երկիրը մնաց լռիկ,
Աստղն էլ լռեց ու հանգավ:
 
Իմ վառ սերս բոցով-երգով
Սրտես սուրաց, սիրտդ ընկավ,
Սիրտդ մնաց մունջ-անվրդով,
Սակայն… սերս չհանգավ..․․

24․Արմինե Կարտիկյան
Романс
Что тоскуешь, будто бы вчера
Мы расстались: между нами вечность —
Без особенных примет дыра,
С неприглядной кличкой — бесконечность.

Между тысячами тех разлук
Наша превосходно уместилась —
Сколько отсчитал ей кто-то мук,
Так оно и вправду совершилось.

Что тоскуешь, будто бы вчера…
Нет у нас ни завтра, ни сегодня.
Рухнула незримая гора,
Совершилась заповедь Господня.

Մերի Մկրտչյան
Приговор

Для финала:

26․ Իռեն Ավետիսյան

Мы постарались представить вам величайшую поэтессу Серебряного Века, женщину с горькой судьбой, которая до конца жизни в своих письмах подписывалась как Ануш, считала армянскую поэзию одну из лучших в мире и горячо любила Армению. 
 
Я на солнечном восходе
Про любовь пою,
На коленях в огороде
Лебеду полю.

Вырываю и бросаю

  • Пусть простит меня.
    Вижу, девочка босая
    Плачет у плетня.

Страшно мне от звонких воплей
Голоса беды,
Все сильнее запах теплый
Мертвой лебеды.

Будет камень вместо хлеба
Мне наградой злой.
Надо мною только небо,
А со мною голос твой.
27․ Ամալյա Զաքարյան
Это просто, это ясно,
Это всякому понятно,
Ты меня совсем не любишь,
Не полюбишь никогда.
Для чего же так тянуться
Мне к чужому человеку,
Для чего же каждый вечер
Мне молиться за тебя?
Для чего же, бросив друга
И кудрявого ребенка,
Бросив город мой любимый
И родную сторону,
Черной нищенкой скитаюсь
По столице иноземной?
О, как весело мне думать,
Что тебя увижу я!

28․Անի Հարությունյան

Սա հասարակ է, սա՝ անմեկին,
Սա հասկանալի ամենքին,
Դու ինձ չես սիրի բնավ էլ
Եվ երբեք չես սիրել:
Էլ ինչո՞ւ եմ այսպես ձգտում
Դեպի մարդուն օտար,
Ինչո՞ւ եմ ամեն իրիկուն
Աղոթում քեզ համար:
Էլ ինչո՞ւ թողած ամուսնուս,
Երեխայիս անմեղ,
Հանց մուրացիկ մի սևազգեստ
Հայտնվել եմ այստեղ:
Թափառում եմ զատ ամենքից
Օտար քաղաքում այս,
Օ՜, ինչ ուրախ եմ այն մտքից,
Որ քեզ կտեսնեմ ես:

  1. Արթուր Պետրոսյան
    Думали: нищие мы, нету у нас ничего,
    А как стали одно за другим терять,
    Так, что сделался каждый день
    Поминальным днем, —
    Начали песни слагать
    О великой щедрости Божьей
    Да о нашем бывшем богатстве.

Ավարտ-երաժշտություն

Без рубрики

интернет в моей жизни

Интернет занимает огромную, я бы даже сказала основную часть моей жизни, у меня много интернет друзей которые живут в других городах и странах с которыми я общаюсь уже больше года. Настоящая жизнь все же отличается от интернет жизни, это понятно, я сама немного отличаюсь от интернет и реального общения. Не говорю что это плохо но это определённо что-то другое. Большую часть того чего я делаю в интернете это общаюсь с друзьями и смотрю аниме. Возможно это плохо что от части все мы зависимы от интернета но все же это будущее и его не стоит отрицать потому что оно уже наступило. На данный момент мы можем сделать почти все через интернет, даже получить образование. Интернет это наше будущее и настоящее и все мы хотя бы от части можем быть от него зависимы.

Без рубрики

Прочитайте словосочетания и подберите по образцу лексический эквивалент.
Образец: принять решение — решить.

Сделать ошибку — ошибиться

прийти на встречу — встретиться

чувствовать тоску по родине — тосковать

дать название книге — называть

испытать восхищение — восхищаться

вызвать беспокойство — беспокоиться

получать наслаждение — наслаждаться

проявлять заботу — заботиться

иметь увлечения — увлекаться

2.Дайте антонимы следующих глаголов:

Любить — ненавидеть

расставаться — воссоединиться

здороваться — прощаться

расстраиваться — радоваться

успокаиваться — злиться

мириться — ссориться

смеяться — плакать

отказываться — соглашаться

3.Восстановите текст. Вставьте вместо точек в нужной форме необходимые по смыслу однокоренные слова: интересоваться, интерес, интересный, интересен (интересны).


Знаменитый русский композитор П.И. Чайковский не ограничивался интерес только к музыке. Он глубоко интересовался философией, историей, живописью, театром и в особенности литературой. По словам друзей композитора, в душе Чайковский был литератором. Нередко он сам выступал как автор интересных текстов к своим музыкальным произведениям. Также очень интересны письма композитора, в
которых П.И. Чайковский делится своими чувствами и переживаниями.

4.Составьте предложения с данными ниже глаголами. Обратите внимание на их управление. Помните, что указанные глаголы без -ся не употребляются или приобретают иной смысл.

Договариваться, надеяться, заботиться, смеяться, здороваться, прощаться, расставаться, драться, сражаться, бороться, гордиться, соревноваться, подружиться, любоваться, сомневаться, бояться.

Все ученики надеяться хорошо сдать экзамены.

Каждый должен бороться со своими страхами и комплексами.

Иногда расставаться это самое лучшее решение проблемы.

Не нужно бояться быть другим или как-то отличаться.

Вставьте вместо точек пропущенные глаголы:
А. 1. Вчера я очень хорошо подготовился и хотел отвечать, но преподаватель так и не спросил меня. 2. Мой друг впервые приехал в Москву и хочу показать ему Кремль и Красную площадь. 3. В воскресенье мы все собирались поехать за город, на вокзал нас не пустили приехать пораньше, чтобы вовремя взять билеты и сесть в электричку. 4. Николай спросил: «Сколько стоит этот словарь?»

Б. 1. Мальчик выучил стихотворение час. 2. Маша убирала комнату все утро. 3. Николай Иванович читал газету полчаса. 4. Брат готовился к докладу неделю. 5. Сестра мыла посуду 20 минут. 6. Врач осматривал больного полчаса.

  • Машинистка (будет печатать – напечатает) статью 3 часа. 8. Учитель (проверял – проверил) тетради школьников полтора часа. 9. Гостиницу (строили– построили) год. 10. Вчера весь вечер мы (смотрели – посмотрели) телевизор.
  • Ты долго (читал – прочитал) эту книгу?
    В. 1. Мать (готовила – приготовила) завтрак за полчаса. 2. Отец (мыл —
    вымыл) машину за 40 минут. 3. Школьники (будут осматривать – осмотрят) музей за 2 часа. 4. Дети (поливали – полили) цветы в саду за час. 5. Мы (ели —поели) за 20 минут. 6. Сережа (решал – решил) задачу за четверть часа. 7. Мне (ремонтировали – отремонтировали) машину за 3 дня. 8. Дети (делали – сделали) уроки за час. 9. Студент (переводил – перевел) статью за 25 минут. 10. Друзья играли – сыграли) партию в шахматы за 2 часа.
Без рубрики

ценность дружбы

Дружба для меня это слишком громкое слово на самом деле. Для меня дружба это банальное взаимопонимание, поддержка и так далее и тому подобное что слишком логично и банально. Я считаю что многие люди за счет дружбы очень много пользуются этим, я никогда не была против выручки друзей, но иногда люди просто переходят эту грань, никто не ответственен за ваше счастье, только вы. Никакие друзья и никакие 2 половинки. Дружба в любом случае это хорошо если она не абьюзивная и не токсичная, вот такая дружба на самом деле ценна.

Без рубрики

Գրաբար

Լաւ է մանուկ աղքատ եւ իմաստուն, քան զթագաւոր ծեր եւ անմիտ:

Կարդա այսպես.

լաւ — լավ

զթագաւոր — ըզթագավոր

(Նկատեցի՞ ր` ինչպես է կարդացվում ւ տառը:)

Բառարան

Քան զթագաւոր — քան թագավորը

Հարցեր և առաջադրանքներ

  1. Գրաբարում «եւ» բառն ուներ նաև այսօրվա «բայց» բառի իմաստը: Քո կարծիքով. այստեղ պետք է և՞, թե՞ բայց փոխադրել: Իմաստային ի՞ նչ տարբերություն կա այս արտահայտությունների միջև` աղքատ և իմաստուն մանուկ — աղքատ, բայց իմաստուն մանուկ:

Այս նաղադասւթյան մեջ «եւ» բառը պետք է օգտագօրծվի բայց իմաստով․

  1. Նախադասության մեջ հակառակ իմաստ ունեցող բառերը գտի՛ր և զույգ — զույգ դո՛ւրս գրիր:

Լավ է-վատ է, մանուկ-ծեր, աղքատ-հարուստ, իմաստուն-անգետ․

  1. Եթե կարող ես, շրջի՛ր նախադասության իմաստը, թող գրաբար լինի`

Ծեր և անմիտ թագավորն ավելի լավ է, քան աղքատ, բայց իմաստուն մանուկը:

4. Որպեսզի նախադասությունդ ճիշտ լինի, զ մասնիկը (նախդիրը) դիր քան — ին հաջորդող բառի վրա:

Без рубрики

Վիլյամ Սարոյան վերլուծություն

Պատվածքից ընդամենը մեկ հատված ընթերցելով՝ արդեն ընկղմվում ես դրա մեջ, և ցանկանում ես մնացածն էլ կարդալ: Շատ հետաքրքիր և իմաստուն կերպով էր ներկայացված ազատության մասին: Շատ հավանեցի այս հատվածը, և համամիտ եմ մեծն գրողի հետ.

Ճիշտ հակառակը, քանզի ազատությունը, իրական ազատությունը, ճշմարիտ ազատությունը կյանքն ու մարդու էությունն ավելի ու ավելի է մոտեցնում կարգուկանոնին, գեղեցկությանը, նրբանկատությանն ու իմաստին, որոնք պահպանելիս մանրամասների մեջ միշտ հարկ է ուղղումներ մտցնել. սրբագրել, զարգացնել, կատարելագործել, ընդարձակել ու ընդլայնել:

Ազատությունը շատերն ընկալում են, որպես անկարգուկանոն, թափթված, խելահեղ, ոչ խելամիտ երևույթ: Այն ինչ անհատի կողմից փոխանցված, ոչ ձևական բնյութ կրող ազատ խոսքն ու միտքն իրականում իրենցից ներկայացնում են ներդաշնակություն, որտեղ դու ազատ, անկեղծ ու անմիջական ես ամենքի հետ:

Նաև ազատ գրողին բնութագրող հատվածն էր շատ հետաքրքիր, այստեղ այն այնպես յուրահատուկ կերպով էր ներկայացված, որ գրողին սկսում ես ընկալել,որպես հոգեբանի, իմաստուն և ազատամիտ ստեղծագործի: Հատկապես այս հատվածն ինձ շատ դուր եկավ՝

Գրողը հոգևոր անարխիստ է, ինչպես և ամեն մարդ` իր հոգու խորքում: Նա դժգոհ է ամենքից ու ամեն ինչից: Գրողը բոլորի լավագույն բարեկամն է և միակ ճշմարիտ թըշնամին` լավ ու մեծ թշնամին: Գրողը ո’չ քայլում է ամբոխի հետ, ո’չ էլ` հրճվում: Այն գրողը, ով գրող է, խռովարար է ու երբեք չի դադարում այդպիսին լինել: Նա չի հարմարվում այն պարզ պատճառով, քանի որ դեռ չկա մի բան, որին արժե հարմարվել: